موسسات مالی که قصد ورود به حوزه وام‌دهی در امور مالی غیرمتمرکز (DeFi) را دارند، معمولاً در مورد امن‌ترین بازارها سوال می‌کنند. مایک هتوی و جوزف کوینتیلیان از Ajna معتقدند سوال مهم‌تر این است که چه کسی می‌تواند پس از اعطای وام، شرایط آن را تغییر دهد و چرا یک استیبل‌کوین با پشتوانه کامل، در برابر رای‌گیری توکن‌ها یا تغذیه قیمتی معیوب، هیچ محافظتی ارائه نمی‌دهد.
آنها استدلال می‌کنند که قانون تضمین نوآوری مالی (GENIUS Act) که اخیراً در سنای آمریکا تصویب شد، در حالی که به دنبال ایجاد چارچوبی برای نوآوری در دارایی‌های دیجیتال است، اما به وضوح به ریسک‌های منحصر به فرد در حوزه دیفای، به ویژه در زمینه وام‌دهی، نمی‌پردازد.
پیچیدگی‌های وام‌دهی دیفای
برخلاف وام‌دهی سنتی که تحت نظارت نهادهای مالی و قوانین مشخص صورت می‌گیرد، وام‌دهی در دیفای بر بستر قراردادهای هوشمند و پلتفرم‌های غیرمتمرکز اجرا می‌شود. این امر امکان نوآوری و دسترسی جهانی را فراهم می‌کند، اما در عین حال ریسک‌های جدیدی را نیز به همراه دارد.
یکی از این ریسک‌ها، امکان تغییر شرایط وام توسط دارندگان توکن حاکمیتی پروتکل است. حتی اگر یک استیبل‌کوین به طور کامل با دارایی‌های واقعی پشتیبانی شود، ارزش آن می‌تواند تحت تأثیر تصمیمات جمعی دارندگان توکن یا نوسانات شدید ناشی از خوراک‌های قیمتی نادرست قرار گیرد. این بدان معناست که تضمین‌های سنتی ممکن است در اکوسیستم دیفای کارایی لازم را نداشته باشند.
شکاف نظارتی قانون GENIUS
قانون GENIUS Act با وجود تلاش برای تسهیل نوآوری، ظاهراً شکافی در پوشش دادن این ریسک‌های خاص در حوزه دیفای دارد. در حالی که این قانون ممکن است برای برخی از انواع دارایی‌های دیجیتال و فعالیت‌های مالی سنتی‌تر مفید باشد، اما ظاهراً نتوانسته است به طور کامل پیچیدگی‌های سیستم‌های دیفای را در نظر بگیرد. هتوی و کوینتیلیان بر این باورند که فقدان شفافیت در مورد اینکه چه کسی می‌تواند شرایط وام را تغییر دهد و مکانیزم‌های محافظتی در برابر سوءاستفاده احتمالی، از جمله مسائل کلیدی است که قانون‌گذاران باید به آن توجه کنند.
