پیشنهاد پژوهشگران اتریوم برای امضای ‎SPHINCS‎ در کیف‌پول‌های مقاوم در برابر کوانتوم

یک پست از پژوهشگران اتریوم پیشنهاد می‌کند استفاده از پروتکل امضای بدون وضعیت ‎SPHINCS-‎، که بهینه‌سازی شده برای ماشین مجازی اتریوم (‎EVM‎) است. این طرح جایگزین توابع هش استاندارد ‎SHAKE256‎ با ‎KECCAK256‎ بومی اتریوم می‌کند تا بتوان آن را در زبان سالیدیت با بدون نیاز به تغییر پروتکل یا پیش‌کامپایل‌ها پیاده‌سازی کرد. نسخه ‎C13‎ این طرح توانایی تأیید امضا با حدود ۱۲۷٬۰۰۰ گس و اندازه امضا ۳٬۷۰۴ بایت دارد. این پیشنهاد در مرحلهٔ تحقیقاتی و غیررسمی است، ولی به گفتمان امنیت مقاوم در برابر کوانتوم در اتریوم کمک می‌کند. پژوهشگران اتریوم در حال بررسی طراحی جدیدی برای امضاهای مقاوم در برابر کوانتوم هستند که می‌تواند کیف‌پول‌ها را قادر سازد تا امضاهای مقاوم در برابر کوانتوم را مستقیم در ماشین مجازی اتریوم تأیید کنند بدون نیاز به تغییر در پروتکل. این طرح، که در ۱۲ ژوئن در ‎Ethereum‎ ‎Research‎ منتشر شده، ‎SPHINCS-‎ نام دارد و به عنوان یک سیستم امضای بی‌وضعیت و کارآمد و برای سازگاری با ‎EVM‎ طراحی شده است. این پروژه به نیکو‌سی‌جی‌و‌ئی ویتالی کمبرو و دیگر مشارکت‌کنندگان اعتبار می‌دهد. مشکل اصلی این است که کیف‌پول‌های بلاک‌چین کنونی بر فرض صحت ریاضیات رمزنگاری استوارند، فرضی که ممکن است در آینده به وسیله کامپیوترهای کوانتومی قدرتمند تضعیف شود. گرچه این تهدید فوری نیست، اما پژوهشگران و رمزشناسان اتریوم بحث می‌کنند که چگونه حساب‌ها می‌توانند در طول زمان به امضاهای مقاوم در برابر کوانتوم مهاجرت کنند. ‎SPHINCS-‎ بر اساس محدودیت کاربردی طراحی شده است: باید در داخل ‎EVM‎ فعلی کار کند، به جای نیاز به پیش‌کامپایل‌های جدید یا تغییر در پروتکل، جایگزین هش‌های استاندارد مانند ‎SHAKE256‎ با ‎KECCAK256‎ شده است که بومی اتریوم است. این انتخاب طراحی اجازه می‌دهد منطق تأیید در زبان ‎Solidity‎ پیاده‌سازی شود. در نتیجه، پیشنهاد از اتریوم نمی‌خواهد پروتکل پایه‌اش را بلافاصله تغییر دهد، بلکه به دنبال ارزیابی این است که چقدر می‌توان قابلیت تأیید کیف‌پول مقاوم در برابر کوانتوم را با ابزارهای موجود در ‎EVM‎ گسترش داد. هزینه امضا در این طرح کاهش یافته است، و به محدوده‌ای مرتبط‌تر با کیف‌پول‌های بلاک‌چین متمرکز شده است، یعنی بین ۲^۱۴ و ۲^۲۰ امضا در هر کلید. بر طبق گزارش، هزینه تأیید برای نسخه ‎C13‎ حدود ۱۲۷، ۰۰۰ گس است و اندازه امضا ۳، ۷۰۴ بایت است، در حالی که هزینه و اندازه در روش استاندارد بیشتر است. این پیشنهاد در مرحلهٔ تحقیق است و به عنوان استاندارد رسمی اتریوم محسوب نمی‌شود، ولی نشان می‌دهد که امکان بررسی فناوری‌های جدید امضا و مسیرهای مهاجرت وجود دارد.