شرکت توروس (Taurus) روز ۲۹ اکتبر اعلام کرد که پشتیبانی از دارایی‌های مبتنی بر قرارداد هوشمند را به صورت زنده فعال کرده است. این قابلیت‌ها از طریق پلتفرم‌های Taurus-PROTECT و Taurus-CAPITAL ارائه می‌شوند و دامنه خدمات نگهداری (کاستودی) و صدور توکن برای مشتریان سازمانی را گسترش می‌دهند.
این اعلامیه بیانگر توسعه قابلیت‌های موجود استلار است، نه معرفی یک صندوق یا اوراق بهادار جدید. این تغییر اهمیت دارد زیرا مؤسسات فراتر از نگهداری یک توکن پس از ایجاد آن، به کنترل‌هایی در طول چرخه کامل عمر دارایی نیاز دارند.
مدیریت کامل دارایی‌ها
نگهداری صرفاً به معنای محافظت از کلیدهای خصوصی نیست. برای یک مؤسسه، یک سیستم نگهداری کارآمد باید همچنین تعیین کند که این کلیدها مجاز به انجام چه تراکنش‌هایی هستند، چه کسی می‌تواند درخواستی را ارائه دهد و چه تأییدیه‌هایی قبل از پیشبرد آن لازم است. یک انتقال ساده و یک تعامل قرارداد هوشمند می‌توانند پیامدهای متفاوتی داشته باشند. یک دستور ممکن است مجوزی را تغییر دهد، تابعی از یک قرارداد را فراخوانی کند یا نحوه مدیریت یک دارایی را تحت تأثیر قرار دهد. فرد تأییدکننده باید قبل از امضا، اطلاعات کافی برای درک پیامدها را داشته باشد.
این موضوع دلیل عملی برای ادغام پشتیبانی از قرارداد هوشمند در ابزارهایی که یک مؤسسه در حال حاضر استفاده می‌کند، ایجاد می‌کند. یک رابط کاربری آزمایشی جداگانه ممکن است از نظر فنی قادر به ارسال دستور باشد، اما خارج از کنترل‌های عملیاتی عادی سازمان قرار گیرد.
صدور و مدیریت ابزارهای مالی
صدور یک ابزار توکنیزه شده مستلزم تصمیم‌گیری درباره حقوقی است که آن ابزار نمایندگی می‌کند و اقداماتی که پس از صدور مجاز هستند. بسته به ابزار، این موارد ممکن است شامل انتقال، اشتراک، بازخرید یا تغییراتی باشد که تحت قوانین صادرکننده اداره می‌شوند. توروس اعلام کرده است که این قابلیت از چندین مدل توکن استلار، از جمله ساختارهایی که برای دارایی‌های تحت نظارت طراحی شده‌اند، پشتیبانی می‌کند. این انعطاف‌پذیری می‌تواند به یک مؤسسه کمک کند تا پیاده‌سازی فنی خود را با ابزاری که قصد ارائه آن را دارد، مطابقت دهد، به جای اینکه با هر توکن به صورت اقتصادی یکسان برخورد کند.
این امر همچنین سؤالی را در زمینه ادغام ایجاد می‌کند: آیا سوابق قانونی و عملیاتی می‌توانند با وضعیت قرارداد سازگار بمانند؟ یک توکن نباید در یک برنامه قابل انتقال به نظر برسد، در حالی که قوانین صادرکننده به گیرنده مورد نظر اجازه نگهداری آن را نمی‌دهند.
زیرساخت مشترک و کاهش کارهای تکراری
یک شرکت مالی که بلاک‌چین دیگری را بررسی می‌کند، با هزینه‌هایی فراتر از استقرار یک قرارداد مواجه است. کارکنان به فرآیندهای تأیید آشنا، تیم‌های مالی به گزارش‌ها و تیم‌های عملیاتی به رویه‌ای برای رسیدگی به دستورهای ناموفق نیاز دارند. استفاده مجدد از یک رابط نگهداری و صدور تأسیس شده ممکن است تعداد سیستم‌های جدیدی را که این تیم‌ها باید بیاموزند، کاهش دهد. همچنین می‌تواند نظارت را در شبکه‌های مختلف سازگارتر کند، مشروط بر اینکه رابط همچنان تفاوت‌های مهم را نمایش دهد. به عنوان مثال، یک داشبورد عملیاتی نباید القا کند که دو دارایی رفتار تسویه یکسانی دارند، صرفاً به این دلیل که در ردیف‌های مجاور ظاهر می‌شوند. الزامات خاص شبکه، مجوزهای قرارداد و تعهدات خدماتی باید در جایی که بر تصمیمات تأثیر می‌گذارند، قابل مشاهده باقی بمانند.
کاربرد تجاری زنده
این انتشار نشان می‌دهد که مشتریان گزینه‌های زیرساختی بیشتری در استلار دارند. شواهد بعدی پذیرش، استفاده مؤسسات از این قابلیت‌ها برای ابزارهای نام‌گذاری شده با مالکیت و ترتیبات انتقال به وضوح توضیح داده شده خواهد بود. بین پشتیبانی از یک استاندارد قرارداد و تکمیل یک فرآیند خدمات‌دهی قابل اعتماد دارایی تفاوت وجود دارد. یک سرویس تولیدی باید تراکنش‌های معمول، درخواست‌های غیرمعمول و تطبیقی را که در پی می‌آید، مدیریت کند. ارزش آن در کاهش تلاش مورد نیاز برای انجام صحیح این کارها نهفته است.
برای استلار، سود بالقوه، مسیری گسترده‌تر برای فعالیت دارایی نهادی است. برای مشتریان توروس، توانایی در نظر گرفتن یک شبکه دیگر بدون بازسازی تمام کنترل‌های اطراف است. هیچ‌یک از این نتایج نباید صرفاً بر اساس تعداد استانداردهای توکن ذکر شده در یک انتشار سنجیده شود. آزمون آشکارتر این است که آیا یک صادرکننده می‌تواند با استفاده از مجموعه‌ای منسجم از سوابق، یک دارایی را از ایجاد تا مدیریت مداوم و بازخرید نهایی مدیریت کند. اعلامیه توروس جعبه ابزار موجود برای این کار را گسترش می‌دهد؛ محصولات واقعی و نتایج عملیاتی نشان خواهند داد که چقدر مؤثر از آن استفاده می‌شود.
