در سال جاری، بیش از ۹۷۲ میلیون دلار از رمزارزها به سرقت رفته است که بیشتر این سرقتها از طریق کلیدهای خصوصی، امضاها و فرآیندهای حکومتی صورت گرفته است، نه از طریق اشکالات در قراردادهای هوشمند. این حالت نشان میدهد که آسیبپذیریهای موجود در لایه کد تنها بخش کوچکی از مشکلات امنیتی هستند. در عین حال، بخش عمده سرقتها از طریق سرقت کلیدهای امضا، مخدوش شدن تاییدکنندگان و ضعف در ساختارهای حکومتی رقم میخورد.
نقاط ضعف در لایه عملیاتی و کلیدهای خصوصی
با بررسی تقریبا ۴۲۵ حمله هکری در مدت زمان ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵، مشخص شد که بخش کوچکی از نواقص سیستم، سهم عظیمی از ارزش سرقتشده را تشکیل میدهد. در دوره ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵، بیش از ۵۴ درصد ارزش سرقتشده از طریق نفوذ به صرافیهای متمرکز و دست بردن در کلیدها و فرآیندهای امضا بوده است. این نشان میدهد که تمرکز اصلی امنیت باید بر حفاظت از کلیدهای خصوصی و ساختارهای حکومتی باشد.
آموزشها و نظارت مداوم در مقابل آزمونهای مقطعی
در حال حاضر، ارزیابیهای امنیتی در قالب بررسیهای آنی یا بازرسیهای حسابرسی محدود باقی میمانند، که نمیتواند به طور کامل امنیت را تضمین کند. در مقابل، فعالیتهای مداوم و جوایز نفوذپذیری که به طور دائم انجام میشود، نقش مهمی در ایمنسازی قراردادهای هوشمند و سیستمهای مربوط دارند. این روش تضمین میکند که آسیبپذیریها شناسایی و اصلاح میشوند قبل از این که مهاجمان بتوانند آنها را بهرهبرداری کنند.
اصلاحات ضروری در امنیت رمزارزها
در حالی که بازرسیهای کد بسیار مهم هستند، اما تنها کافی نیستند. اهمیت دارد که کلیدهای خصوصی، امضاها و فرآیندهای حکومتی نیز در فرآیندهای نظارتی مستمر قرار گیرند. تنها با این رویکرد است که میتوان از تکرار حوادث ناگوار جلوگیری کرد و امنیت لازم را فراهم ساخت. امنیت کامل زمانی محقق میشود که تمام این لایهها، شامل کد، کلیدها، افراد و سیستمهای حاکمیتی، در حالت زنده و پایششده قرار داشته باشند و همواره مورد آزمایش قرار بگیرند.
